Aleksander Głowacki (urodzony 20 sierpnia 1847 roku w Hrubieszowie, zmarł 19 maja 1912 roku w Warszawie) – pisarz, dziennikarz, publicysta. Swój pseudonim literacki zaczerpnął z nazwy rodowego herbu Prus.

Jako gimnazjalista uczestniczył w Powstaniu Styczniowym, za co został przez władze carskie pozbawiony szlachectwa i uwięziony w lubelskim Zamku. Po maturze studiował na Wydziale Matematyczno-Fizycznym w Szkole Głównej w Warszawie. Od 1872 r. współpracował z rozmaitymi gazetami i pismami warszawskimi, podpisując się pseudonimem Bolesław Prus. Jego Kroniki tygodniowe, publikowane regularnie przez 37 lat, stały się oryginalną instytucją kulturalną.Oprócz dziennikarstwa i publicystyki zajmował się także twórczością literacką. Jego najbardziej znane nowele i opowiadania to Antek (1880), Katarynka (1880), Kamizelka (1882) Anielka (1885); poruszał w nich problem nędzy, ubóstwa, cierpienia. Sławę przyniosły mu powieści: Placówka (1885 – 1886), Emancypantki (1890 – 1893), Faraon (1895 – 1896). Za arcydzieło uważana jest Lalka (1887 – 1889), genialny obraz Warszawy z lat 1878 – 1879.

Bolesław Prus angażował się w liczne inicjatywy charytatywne i dobroczynne; jako pisarz i społecznik cieszył się wielkim autorytetem. Jego pogrzeb stał się wielką manifestacją patriotyczną. Na pomniku nagrobnym Bolesława Prusa na warszawskich Powązkach znajduje się napis Serce serc. Do wzrostu zainteresowania literacką twórczością Bolesława Prusa niewątpliwie przyczyniły się ekranizacje jego utworów, zarówno wybranych nowel, jak i powieści.